Blog2Blog Maak je eigen Blog2Blog | Gratis je eigen blog c.q weblog op internet
Maureen Bol

Maureen Bol


(Eind)redacteur/webredacteur Communicatieadviseur overheidscommunicatie Interne communicatie bij reorganisatie

Home | Profile | Archives


Vaarwel

Posted at 17:33, 2/1/2018

Onlangs ontving ik een envelop met daarin een kerstkaart die ik zelf verstuurd had. Op de kerstkaart een geeltje, of wel post-it. Op de post-it de volgende tekst: Hallo, Misschien vervelend en raar om het op deze manier te horen, maar .... is enkele maanden geleden overleden. Postbezorger Wijchen. Degene aan wie ik het kaartje geadresseerd had, had ik al een paar maanden niet meer gezien. Dus het vermoeden dat dit bericht juist was... Ja, het zou kunnen. Vooral omdat de geadresseerde een zwaar hartprobleem had en regelmatig in het ziekenhuis te vinden was. Toch wilde ik zeker weten, dat het echt waar was. Dus heb ik hem gebeld. Op zijn vaste telefoonnummer kreeg ik te horen, dat het nummer niet meer in gebruik was. Zijn mobiele nummer ging over, maar gaf geen gehoor. Ook geen voicemail. Toch is een overlijdensbericht die je op deze manier ontvangt, althans voor mij, niet bevredigend. Ik besloot te zoeken op Twitter, want ik wilde weten wanneer hij dan overleden was. In Twitter.com/search zocht ik op adres en 112. Ik zocht op adres en ambulance. En ik kwam tot de conclusie, dat hij op 1 september naar het ziekenhuis is gebracht en waarschijnlijk daar is overleden. Hoe kwam ik tot die conclusie? Ik heb ook op Google gezocht met het adres. Zijn huis stond op 15 september 2017 te huur aangeboden via de woningbouwvereniging. Dus ergens vlak voor die datum moet hij gestorven zijn en het huis moet dan dus ook zijn vrijgekomen. En aangezien ik twee berichten van hulpdiensten aantrof op Twitter voor het adres van deze man die geplaatst waren op 1 september, denk ik dat hij ook op die dag is overleden. Maar nog altijd niet helemaal overtuigd heb ik toch nog een mailtje naar hem gestuurd. Tot op heden nog geen antwoord terug. Ook geen "bounce" mailtje. Vreemd is dat hoe dat in je hoofd werkt. Alsof ik bezig ben met een aparte manier van rouwverwerking. Want ik heb ook nog zijn website bekeken en ontdekt dat de groepsfoto op de website, weliswaar vaag, ook de bewuste persoon portretteert. Had ik altijd gedacht dat het hier om een stockfoto ging, maar het blijkt een vakantiefoto te zijn. Het LinkedIn profiel bestaat ook nog. Maar veel is er van deze persoon niet te vinden op het internet. Hij was namelijk goed in het uitwissen van zijn digitale sporen. Als allerlaatste actie heb ik de klantenservice van Post NL gebeld. De telefoniste leefde bijzonder lief mee en zei dat zij dacht dat de nieuwe bewoners van het huis de kaart in een envelop hebben gedaan om terug te sturen. Waarom zij op het geeltje dan niet gewoon hun eigen naam of desnoods "de nieuwe bewoners van dit pand" hadden opgeschreven, dat kon zij niet verklaren. Ach, mysteries alom. De overledene zal om mijn verhaal wel hebben kunnen lachen. Hij ziet daar de humor wel van in. En met die gedachte neem ik afscheid. Want meer kan ik niet doen. Familie of vrienden had hij niet. Hij was moederziel alleen op deze wereld. Toen hij in het ziekenhuis lag na een zware hartoperatie was hij dan ook maar al te blij, dat ik met mijn partner een bezoekje aan hem bracht. Ik kwam hem daarna af en toe nog tegen bij verschillende gelegenheden. En ik begreep, dat het niet echt goed ging met zijn gezondheid. Ik zie dit als een In Memoriam. Ik noem zijn naam niet, want dat had hij niet prettig gevonden. Ook heb ik hem niet al te detaillistisch beschreven. Feit is wel, dat hij op een of andere manier belangrijk voor mij was. Iemand met wie ik kon lachen en met wie ik het goed kon vinden. Vaarwel...


{ Last Page } { Next Page }